अन्जान

उ छुन्थ्यो मलाई , म खोज्थेँ स्पर्श
उ हसाँउन खोज्थ्यो, म माग्थेँ हर्ष
पुराउँथ्यो मेरो सारा इक्षा आकाङ्छा
मेटाउन सकेन त केबल आवश्यकता
सुम्पेका थिए बुवाआमाले, बनाई मलाई बेहुली
भनेका थिए त्यही अन्जानसँग खुसी रहौली
माइतबाट बिदा गर्दैमा कहाँ हुन्थेँ र म कसैको
बनेँ होला स्वास्नी तर बन्न सकिन श्रीमती उस्को
न उस्को सुगन्ध लाग्थ्यो आफ्नो,न उस्को दृश्य नै
न उस्को निकट त्यो आनन्द थियो,न उस्को मायामै
ऊ आफ्नो मोहलेे भिजाउन खोज्थ्यो मेरो तन
तर अफसोस सधैँ ओभानो नै रह्यो यो मन